Ineens voel ik het paniekgevoel in mijn lijf opkomen.

Maar… is het wel zo ‘ineens’ vanuit het niets?

Nee, dat is het zeker niet. Er is weer een aantal dagen aan vooraf gegaan dat ik mijzelf weer enorm aan het pushen ben geweest; lijstjes maken wat ik allemaal wil en moet doen van mezelf. Wandelen , want het is prachtig weer. Maar ik doe dat niet op een rustig tempo, nee, heb er flink de pas in. En het gaat toch lekker? Ik geniet toch?

Maar er is ook dat stemmetje dat fluistert ‘je kunt in een rustiger tempo wandelen’, maar ik luister niet want het gaat toch lekker? 

En hier zit bij mij een stuk prestatiedrang, bewijsdrang, moeten van mezelf. De afgelopen jaren heeft mijn lijf er dan voor gezorgd dat er op de rem werd getrapt; extreme vermoeidheid, angst- en paniekklachten, zelfs valpartijen waardoor ik letterlijk stil werd gezet. Ik stond continue aan, lees ‘onder stress‘.

Aan mijn, en ook jouw angst- en paniekklachten, zit vooraf eigenlijk altijd een periode van (extreme) stress!!!

Ga daarom bij jezelf eens na ‘wat is er de afgelopen periode gebeurt‘ waardoor je ‘ineens’ in angst en paniek schiet?

En wat doe ik zelf als dit gevoel weer aanwezig is? Ik laat het toe, VOEL! Ook al is dat niet gemakkelijk. Want ik wil dat gevoel niet, het is vervelend. Maar door het weg te duwen, komt het steeds weer terug.

Door te durven voelen in je lijf wat je voelt en dit gevoel toe te staan dat het er mag zijn, wordt het gevoel minder heftig en duurt het korter. Daarom wil ik jou ook uitnodigen om je paniekgevoel te durven voelen!